ΜEMORY, Poetry by Tzoutzi Mantzourani

Πηγή: ΜEMORY, Poetry by Tzoutzi Mantzourani

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΧΑΜΕΝΗ ΑΓΑΠΗ. “ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ”.

Που να το φανταστώ;
Πόσο ακόμα να πονέσω;
Πέτρωσαν τα αισθήματα μέσα μου.
Λες,
και δεν το περίμενα…
Μα,
το ήξερα!
Απ’ την αρχή το ήξερα!
Από το πρώτο άγγιγμα!
Και όλα τα υπόλοιπα
έγιναν απο μόνα τους,
αυτόματα…
Και μετά,
το σκέφτηκα καλύτερα
και είπα:
Μην αμφισβητείς την αγάπη
που σου δόθηκε.
Σου δόθηκε!
Δια της στερήσεως,
αλλά,
σου δόθηκε…
Και  ξανάρχισα να σε αγαπώ
και να σε κλαίω.
Χαμένη μου αγάπη!
Χαμένη μου ζωή!
Χαμένη μου χαρά!

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΔΕΝ ΞΕΡΩ. “ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ”.

Δεν ξέρω αν με θες,
σου το λέω με ειλικρίνεια,
η μισή είμαι “χαλασμένη”
η άλλη μισή, “αχρησιμοποίητη”…
Δεν ξέρω αν σε θέλω,
η μισή, σ’αγαπάω
η άλλη μισή, πάνω ψηλά,
στο ταβάνι είμαι
και πετάω…
Δεν ξέρω αν με θες,
δεν ξέρω ούτε αν σε θέλω
δεν ξέρω αν έχω πιά,
το κουράγιο
ν’ αρχίσω πάλι,
απ’ την αρχή…
Δεν ξέρω αν με θέλεις,
αν θέλεις, αν θέλω.
Δεν ξέρω πιά.
Κάνε ο,τι θές σου λέω,
αλλά, μην με πιστέψεις.
Δεν ξέρω τι λέω.

Posted in Uncategorized | Leave a comment

Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Μετά το παραμύθι

Μετά το παραμύθι Δε ζήσανε αυτοί καλά μετά το παραμύθι Και το σπίτι τους ζεστό και τα παιδιά τους καλοντυμένα και το ψυγείο τους γεμάτο και από κάτω γείτονες χωρίς ανησυχίες Δεν ζήσανε αυτοί καλά μ…

Πηγή: Μυρτώ Αναγνωστοπούλου, Μετά το παραμύθι

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΑΤΙΤΛΟ. “ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ”.

Ξερό κορμί, χορταριασμένο,
παρατημένο στα στοιχειά του αέρα
και της φωτιάς,
Να βρέχει και να μην ποτίζεται,
Να καίει και να μην καίγεται….
Λιγνό κορμί, ασκητικό,
στης μοίρας το χτυπήματα συνηθισμένο.
Ισια κρατάει το κεφάλι
κοιτώντας πάντα μπρος
αυτός ο όμορφος ψηλός λαιμός.
Λυγερή κορμοστασία μου!
Πόσα μπορείς ν’ αντέξεις
βάσανα;
Πόσα η ψυχή σου χωράει παραπάνω;
Πόσα τα χέρια σου μπορούν ακόμα
να βαστήξουν;
Πριν, στην μεγάλη Ηρεμία
να παροδοθούν;

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ.

Θέλω να ξεράσω
τη ζωή μου
σε ενα εμετό.
Μα το κορμί
δεν με βοηθά,
Το στομάχι
δεν έχει τίποτα πιά…
Μόνο χολή
έχει μείνει.
Κι’αυτή μ’έχει ποτίσει.

Δεμένη με την ίδια
χειροπέδα
με την ζωή…
Ακόμα ξημερώνω
την κάθε μέρα μου.
Μέρα με τη μέρα…

Posted in Uncategorized | Leave a comment

ΤΩΝ ΨΥΧΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ. “ΔΩΡΟ ΓΙΟΡΓΗΣ”.

 

‘Εσταξε πάνω στο σκούρο μετάξι
και άφησε ενα μικρό στρογγυλό λεκέ…
Ενα δάκρυ που κύλησε
ξεφεύγοντας απο την λίμνη
των μεγάλων κουρασμένων ματιών.
Ύστερα έσταξε κι’άλλο ένα,
και μετά και άλλο…
Δεν είχε νόημα πιά, να σταματήσει
να κλαίει.
Το φόρεμα είχε πλέον καταστραφεί.
Έτσι όπως χαλάνε
όλα τα όμορφα
στη ζωή.
Από ενα δάκρυ.
Αν είναι Λύπης ή Χαράς,
είναι τελείως αδιάφορο…

 

Posted in Uncategorized | Leave a comment