DOROTHY PARKER “ANECDOTE”. “ΣΑΝ ΑΣΤΕΙΟ”.

Πόσο σιωπηλή εγώ, όταν δίπλα μου είχα τον Έρωτα.

Τόσο που, τελικά, χασμουρήθηκε και έφυγε…

Αλλά η Λύπη στάζει τώρα στην άσπρη μου ποδιά.

Πόσα έχω να της πω!

 

DOROTHY PARKER. “AUTUMN VALENTINE” “TOY ΦΘΙΝΟΠΩΡΟΥ Ο ΕΡΩΤΑΣ”

Τον μάη ραγισε η καρδιά μου,

Αχ! Πόσο η πληγή ήταν μέγάλη και βαθειά.

Πόσο πικρά χτυπούσε

όταν ξυπνούσα,

και

πόσο πονούσε και ράγιζε στα δυό

σαν πήγαινα για ύπνο.

Μα, σαν ήρθε ο Νοέμβρης

βρήκα την καρδιά μου

και την ρώτησα.

“Καημένη μου θυμάσαι πόσο υπέφερες;”

Και ‘κείνη μου απάντησε

ρωτώντας.

ποιά ήταν εκείνη η καρδιά;

DOROTHY PARKER. “UNFORTUNATE COINCIDENCE” – “ΑΤΥΧΗΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ”.

Όταν θα’ ‘ρθει η ώρα,

που θα ορκίζεσαι οτι

είναι δικός σου,

τρέμοντας από τον πόθο

και αναστενάζοντας βαθειά.

Όταν θα ορκίζεσαι

οτι το πάθος του για σένα

είναι παντοτεινό,

Κυρά μου,

να μου το θυμηθείς…

Ο ένας απ’ τους δύο σας,

ψέμματα λέει…

The Recipe for Love.

One plate, one crystal glass, one fork.

Two hearts beating like one,

two souls that became one.

Two pairs of lips drinking

from that only glass

and then,

kissing and drinking back their kiss

again and again and  again…

That is the recipe for Love.

Dorothy’s Lullaby.

A glass of wine,

a dead rose in the vase

an ashtray full of cigarette leftovers.

all next to my bed.

Lovers that come and go

I always call them

under the same name

“Beau”.

They never spend the night with me.

They bore me… to tears.

thank God for the wine

and the dead rose’s perfume

that make me finally sleep…

I’m off…

 

What I need… to Dorothy Parker.

I don’t need a beautiful dress

to lighten up my face

nor a fancy address

for my eldery days

But I  need your body

to be next to mine

and I need your smile

to give my heart

the rhyme.

DOROTHY PARKER. ONE PERFECT ROSE. ΕΝΑ ΤΕΛΕΙΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ.

Μόνο ενα, λουλούδι μου ‘στειλε

απο τότε που γνωριστήκαμε.

Τον πιο τρυφερό πληροφοριοδότη, διάλεξε.

Κατευθείαν στην καρδιά, αμόλυντο,

ακόμα μύριζε  την πρωϊνή δροσιά.

Ενα “τέλειο” τριαντάφυλλο.

Την γνώριζα την γλώσσα των λουλουδιών,

“τα ευαίσθητά μου φύλλα, κρύβουν μέσα την καρδιά του” έλεγε.

καιρό τώρα, ο έρωτας, το πήρε πιά το φυλακτό του.

αυτο το ενα , “τέλειο” τριαντάφυλλο.

Γιατί ποτέ, κανείς δεν μου ‘στειλε εμένα,

μια τέλεια λιμουζίνα, αναρρωτιέμαι?

Α! Οχι! Εμένα η τύχη μου είναι πάντα,

μονο να μου στέλνουν,

ενα “τέλειο” τριαντάφυλλο.